Wanneer je met taal en tekst bezig bent, struikel je af en toe over woorden. Dat is niet vervelend, integendeel: het brengt ons even tot stilstand en zet ons op scherp. We overleggen, wikken en wegen, en voelen vooral, diep vanbinnen: wat is zuiver? Welk woord draagt precies de energie van wat er wordt bedoeld?
En soms hebben we te buigen voor een woord dat niet helemaal passend voelt, maar waarvan we toch weten: dit is het.
Het woord Purpose is zo’n woord waar we heerlijk over zijn gestruikeld. We hebben het vertaald als Doel, terwijl we ons er terdege van bewust zijn dat dat geen volledig dekkende vertaling is, als die in het Nederlands al bestaat. In onze contemplaties kwamen woorden voorbij als levensdoel, bedoeling, intentie, missie, bestemming: we hebben ze stuk voor stuk verkend en doorvoeld.
Naar aanleiding van een mooie reactie in de Telegramgroep over juist dit woord ‘Doel’, besloten we hier een blog aan te wijden. We delen graag enkele overwegingen die ons hebben geleid naar de keuze voor deze vertaling.
In eerste instantie is het belangrijk om te weten dat wij bij het vertalen van het Gene Keys-werk te maken hebben met een aantal randvoorwaarden. Een belangrijke is dat Gene Keys Publishing ons vraagt zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke tekst te blijven. Afwijken mag, maar in overleg.
Binnen de Activeringsreeks verwijst Doel naar een zijnsstaat: iets passiefs zou je kunnen zeggen. Hoewel we ook bedoeling hebben overwogen, voelde een aantal van ons daarin een subtiele beweging. Maar we beseffen dat dit voor iedereen anders kan resoneren.
Uiteindelijk kozen we er in deze fase voor om dicht bij het Engels te blijven en simpelweg Doel te gebruiken. Richard zelf wijst er bovendien steeds op dat ook hij met ‘zijn’ keuze voor Purpose iets diepers bedoelt: niet iets in de verte om te bereiken, maar een weg naar binnen. Zowel zíjn woordkeuze als de onze lijkt daarmee uit te nodigen tot die innerlijke reis naar de essentie van wat Doel werkelijk is: wie we in wezen zijn.
Op de tweede plaats nodigt het juist níet volledig kunnen vangen van de precieze nuance van een woord uit tot contemplatie en speelsheid. Er ontstaat ruimte om zo’n woord telkens opnieuw te verfijnen, afhankelijk van de context. Speelsheid opent, brengt creativiteit en plezier, en nodigt uit om los te komen van het resultaat.
Want vanuit het ego willen we ‘het’ zo graag weten. Alsof alles te vatten is. Maar misschien ligt de waarde van taal als middel juist in het niet-weten; in die gelijkwaardigheid waarin níemand het precies weet, wat ons verbindt.
Het niet helemaal kunnen vastpakken van een woord nodigt ons op deze manier uit om aanwezig te blijven. Om niet te snel te (be)grijpen, maar te blijven voelen en afstemmen, met onszelf en met elkaar. (Zie ook onze uitnodiging voor de Verbindingsdag op 7 juni a.s.)
Als woorden energiedragers en richtingaanwijzers zijn, die zich niet laten vastleggen, laten we dan vooral blijven struikelen. Om te blijven meebewegen. Om zelf én samen telkens opnieuw te bezinnen wat in het moment waarachtig voelt.
Veel liefs,
Team Gene Keys Nederland